October 16, 2021
11 11 11 AM
*ସନ୍ଧ୍ୟା ଗୋ ତୁମେ -ହୃଦୟ ରଂଜନ ପରିଡା *
*ଋକୁଣା ରଥ – ଦିଲ୍ଲୀପ୍ କୁମାର ନନ୍ଦୀ*
*ନାରୀ ନାରାୟଣୀ – ସସ୍ମିତା ବେହେରା *
*ଫେରିବାର ବେଳ – ନଗେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ରାଉତ *
*ମା ଦୁର୍ଗା – ସ୍ୱାଗତିକା ସାହୁ*
*ସଂସ୍କୃତି ଆଜି ଧକେଇ କାନ୍ଦୁଛି – ଶକ୍ତିଦା ବିଷୋୟୀ*
*ନବ ଦୂର୍ଗା – ଶକ୍ତିଦା ବିଷୋୟୀ*
*ମାଆ – ଇନ୍ଦୁପ୍ରଭା ବିଶ୍ୱାଳ*
*WORLD OF LOVE-Prof.Dr.Prasana Kumar Dalai*
*ବିଦ୍ୟାଦାତା ଗଣେଶ – ସରସ୍ବତୀ ନାୟକ*
*ମହାମାୟୀ – ଜଗଦୀଶ ଶତପଥୀ*
*ଚାନ୍ଦ ମୁହିଁ –  ଇଂ .ବିଚିତ୍ରାନନ୍ଦ ମୁନୀ*
*TOGETHER AS ONE-Dr.Prasana Kumar Dalai*
*YOU WILL BE MINE- Dr.Prasana Kumar Dalai*
*ଶରତ ଆସିଛି-ଜଗଦୀଶ ଶତପଥୀ*
*ମଉଳା ଫୁଲର ବାସ୍ନା-ସନ୍ତୋଷ କୁମାର ଅଟୀ*
*କୁରଙ୍ଗିର ଭିନ୍ନ ବେଶ – ସନ୍ତୋଷ କୁମାର ଅଟୀ*
*ଧୂସର – ସ୍ରୋତସ୍ବିନୀ ପରିଡା*
*ଦେଖିଛି ଦେବୀଙ୍କୁ – ଶିବାନନ୍ଦ ବାରିକ*
*ମାଆ ସିଦ୍ଧିଦାତ୍ରୀ -ଜାନକୀ ମହାନ୍ତ*
Latest Post
*ସନ୍ଧ୍ୟା ଗୋ ତୁମେ -ହୃଦୟ ରଂଜନ ପରିଡା * *ଋକୁଣା ରଥ – ଦିଲ୍ଲୀପ୍ କୁମାର ନନ୍ଦୀ* *ନାରୀ ନାରାୟଣୀ – ସସ୍ମିତା ବେହେରା * *ଫେରିବାର ବେଳ – ନଗେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ରାଉତ * *ମା ଦୁର୍ଗା – ସ୍ୱାଗତିକା ସାହୁ* *ସଂସ୍କୃତି ଆଜି ଧକେଇ କାନ୍ଦୁଛି – ଶକ୍ତିଦା ବିଷୋୟୀ* *ନବ ଦୂର୍ଗା – ଶକ୍ତିଦା ବିଷୋୟୀ* *ମାଆ – ଇନ୍ଦୁପ୍ରଭା ବିଶ୍ୱାଳ* *WORLD OF LOVE-Prof.Dr.Prasana Kumar Dalai* *ବିଦ୍ୟାଦାତା ଗଣେଶ – ସରସ୍ବତୀ ନାୟକ* *ମହାମାୟୀ – ଜଗଦୀଶ ଶତପଥୀ* *ଚାନ୍ଦ ମୁହିଁ –  ଇଂ .ବିଚିତ୍ରାନନ୍ଦ ମୁନୀ* *TOGETHER AS ONE-Dr.Prasana Kumar Dalai* *YOU WILL BE MINE- Dr.Prasana Kumar Dalai* *ଶରତ ଆସିଛି-ଜଗଦୀଶ ଶତପଥୀ* *ମଉଳା ଫୁଲର ବାସ୍ନା-ସନ୍ତୋଷ କୁମାର ଅଟୀ* *କୁରଙ୍ଗିର ଭିନ୍ନ ବେଶ – ସନ୍ତୋଷ କୁମାର ଅଟୀ* *ଧୂସର – ସ୍ରୋତସ୍ବିନୀ ପରିଡା* *ଦେଖିଛି ଦେବୀଙ୍କୁ – ଶିବାନନ୍ଦ ବାରିକ* *ମାଆ ସିଦ୍ଧିଦାତ୍ରୀ -ଜାନକୀ ମହାନ୍ତ*

ପ୍ରେମ ଆଉ ସମାଜ – ସୌଭାଗ୍ୟବତୀ ଗିରି

ପ୍ରେମ ଆଉ ସମାଜ

ସୌଭାଗ୍ୟବତୀ ଗିରି

ନା..ନା…ପ୍ରେମ କରିପାରିବିନି ମୁଁ ।
କାରଣ ମୁଁ ବି ସେଇ ସମାଜରେ ରହୁଛି,
ଯେଉଁ ସମାଜ ରାଧାରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲା କଳଙ୍କିନୀର ଆଖ୍ୟା,
ଜନକନନ୍ଦିନୀଙ୍କ ଠାରୁ ନେଇଥିଲା ଅଗ୍ନିପରୀକ୍ଷା,
ଆଉ ମୁଁ ଏମିତି କିଏ କି ?

ରଙ୍ଗ ଲଗେଇବାର ଅଛି ଯଦି ହୋଲିରେ ଆସ,
ନାଲି,ନେଳି,ହଳଦି,ସବୁଜ ଯେତେ ରଙ୍ଗ ଚାହିଁବ
ଲଗେଇଦେବ ମୋ ଦେହରେ,
ହେଲେ ଶତ ଅନୁରୋଧ ତୁମକୁ,
ପ୍ରେମ ରଙ୍ଗ ଲଗାନା ମୋ ମନରେ ।

ସହସ୍ର ବାର ଧୋଇଲେ ବି ସେ ରଙ୍ଗ ଛାଡିବନି,
ଝଟଝଟ ହୋଇ ଦିଶିଯିବ ଏ ସମାଜ ଆଖିକୁ,
ତାପରେ……..
ବାଟ,ଘାଟ ଅବା ହାଟ,
ବାଜି ଉଠିବ ନିନ୍ଦା ଅପବାଦର ନାଗରା,
ଏ ସମାଜ ପିନ୍ଧେଇଦେବ ମତେ କଳଙ୍କର ଟୀକା,
ଦେବ କଳଙ୍କିନୀର ଆଖ୍ୟା ।

ତାପରେ ଦିନରାତି ଭିଜୁଥିବି ମୁଁ ଅସରା ଅସରା ଲୁହରେ,
ମରି ମରି ବଞ୍ଚୁଥିବି ପ୍ରତି ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ,
ଛଟପଟ ହେଉଥିବି ଅଦେଖା ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ,
କେବେ ପୁଣି ଚାଲିଯିବି ସେଇ ଅଫେରା ରାଇଜକୁ,
ଯେଉଁ ରାଇଜରୁ ଆଉ କେହି କେବେ ଫେରେନା।

ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାରକାଟେ ହୋଇ ଦପ୍ ଦପ୍ କରୁଥିବି ଆରପାରିରେ,
ସେଥିରେ ବି କୋଉ ଶାନ୍ତି ଯେ,
ଏ ସମାଜ ପରା ତା ନିଜ ଆଖିରେ ଦେଖିଛି,
ଜହ୍ନ ଦେହରେ ବି କୁଆଡେ କଳଙ୍କ ଅଛି,
ସେ ବି କାଳେ କଳଙ୍କିନୀ,
ଆଉ ତାରା କଥା କିଏ ବା ପଚାରେ ।
ନା…ବାବା…ନା…
ମୋର ସେ କାଦୁଅରେ ପଶିବାର ନାହିଁ ,
କି ଗୋଡ ଧୋଇବାର ନାହିଁ।
ପ୍ରେମ କରି ପାରିବିନି ମୁଁ…କରିପାରିବିନି ।

କେନ୍ଦ୍ରାପଡା

 114 total views,  1 views today

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *