August 11, 2022
11 11 11 AM
*ବୁଲି ବୁଲି ଖଦଡ଼ଲୁଗା ବିକୁ–ଡକ୍ଟର ଶ୍ରଦ୍ଧାକର ସୂପକାରଙ୍କ ଆତ୍ମଜୀବନୀ ‘ମଧ୍ୟମ ପୁରୁଷ’ରୁ ଉଦ୍ଧୃତ*
*ବିଶ୍ୱ ଦେଖ ମଧୁମୟ ରେ ଜୀବନ–ଗଙ୍ଗାଧର ମେହେର*
*Live for You–Monalisa Parida*
*ଚାଉଳ-ବିକଳ୍ପ ବିଶ୍ଵ,ଡକ୍ଟର ଭଗବାନ ପ୍ରକାଶ*
*ଶୀତଦିନେ ହେଁସ ଘୋଡ଼ିହେଉ’–ଶ୍ରୀଗୋପୀନାଥ ମହାନ୍ତି(୧୯୧୪-୧୯୯୧)
ଅନେକ ଦିନ ଉପାସ ରହିଛି–ପଣ୍ଡିତ ଗୋଦାବରୀଶ ମିଶ୍ର
ଜୀବନ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଏବଂ ଶିକ୍ଷକତା-ଜାହ୍ନବୀ ଚୌଧୁରୀ
ମାଟି ର ମଣିଷ — ସୁଜାତା ପତି
ମାଟି ର ମଣିଷ — ଭାରତୀ ପଣ୍ଡା
ମାଟିର ମଣିଷ — କୁଞ୍ଜବିହାରୀ ଦଳାଇ
ମାଟି ର ମଣିଷ — ଅଭିପ୍ସା ଧଳ
ମାଟିର ମଣିଷ — ଚିନ୍ମୟୀ ମହାପାତ୍ର 
ମାଟିର ମଣିଷ — ଅର୍ଚ୍ଚନା ନାୟକ
ମାଟି ମଟାଳର ମଣିଷ — ସୁଭଦ୍ରା ମହାପାତ୍ର
ମାଟି ମଟାଳର ମଣିଷ — ପ୍ରତାପ କେଶରୀ ବେହେରା
ମାଟି ମଟାଳର ମଣିଷ — ରମେଶ କୁମାର ସାହୁ
ମାଟି ମଟାଳର ମଣିଷ — ଭ୍ରମର ବାଗ
ମାଟି ମଟାଳର ମଣିଷ — ଚିନ୍ମୟୀ ମହାପାତ୍ର
ମାଟି ମଟାଳର ମଣିଷ — ସୀମାଞ୍ଚଳ ଖଟୁଆ
ମାଟି ମଟାଳର ମଣିଷ — ପ୍ରଶାନ୍ତ କୁମାର ନାଥ
Latest Post
*ବୁଲି ବୁଲି ଖଦଡ଼ଲୁଗା ବିକୁ–ଡକ୍ଟର ଶ୍ରଦ୍ଧାକର ସୂପକାରଙ୍କ ଆତ୍ମଜୀବନୀ ‘ମଧ୍ୟମ ପୁରୁଷ’ରୁ ଉଦ୍ଧୃତ* *ବିଶ୍ୱ ଦେଖ ମଧୁମୟ ରେ ଜୀବନ–ଗଙ୍ଗାଧର ମେହେର* *Live for You–Monalisa Parida* *ଚାଉଳ-ବିକଳ୍ପ ବିଶ୍ଵ,ଡକ୍ଟର ଭଗବାନ ପ୍ରକାଶ* *ଶୀତଦିନେ ହେଁସ ଘୋଡ଼ିହେଉ’–ଶ୍ରୀଗୋପୀନାଥ ମହାନ୍ତି(୧୯୧୪-୧୯୯୧) ଅନେକ ଦିନ ଉପାସ ରହିଛି–ପଣ୍ଡିତ ଗୋଦାବରୀଶ ମିଶ୍ର ଜୀବନ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଏବଂ ଶିକ୍ଷକତା-ଜାହ୍ନବୀ ଚୌଧୁରୀ ମାଟି ର ମଣିଷ — ସୁଜାତା ପତି ମାଟି ର ମଣିଷ — ଭାରତୀ ପଣ୍ଡା ମାଟିର ମଣିଷ — କୁଞ୍ଜବିହାରୀ ଦଳାଇ ମାଟି ର ମଣିଷ — ଅଭିପ୍ସା ଧଳ ମାଟିର ମଣିଷ — ଚିନ୍ମୟୀ ମହାପାତ୍ର  ମାଟିର ମଣିଷ — ଅର୍ଚ୍ଚନା ନାୟକ ମାଟି ମଟାଳର ମଣିଷ — ସୁଭଦ୍ରା ମହାପାତ୍ର ମାଟି ମଟାଳର ମଣିଷ — ପ୍ରତାପ କେଶରୀ ବେହେରା ମାଟି ମଟାଳର ମଣିଷ — ରମେଶ କୁମାର ସାହୁ ମାଟି ମଟାଳର ମଣିଷ — ଭ୍ରମର ବାଗ ମାଟି ମଟାଳର ମଣିଷ — ଚିନ୍ମୟୀ ମହାପାତ୍ର ମାଟି ମଟାଳର ମଣିଷ — ସୀମାଞ୍ଚଳ ଖଟୁଆ ମାଟି ମଟାଳର ମଣିଷ — ପ୍ରଶାନ୍ତ କୁମାର ନାଥ

ପ୍ରେମ ଆଉ ସମାଜ – ସୌଭାଗ୍ୟବତୀ ଗିରି

ପ୍ରେମ ଆଉ ସମାଜ

ସୌଭାଗ୍ୟବତୀ ଗିରି

ନା..ନା…ପ୍ରେମ କରିପାରିବିନି ମୁଁ ।
କାରଣ ମୁଁ ବି ସେଇ ସମାଜରେ ରହୁଛି,
ଯେଉଁ ସମାଜ ରାଧାରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲା କଳଙ୍କିନୀର ଆଖ୍ୟା,
ଜନକନନ୍ଦିନୀଙ୍କ ଠାରୁ ନେଇଥିଲା ଅଗ୍ନିପରୀକ୍ଷା,
ଆଉ ମୁଁ ଏମିତି କିଏ କି ?

ରଙ୍ଗ ଲଗେଇବାର ଅଛି ଯଦି ହୋଲିରେ ଆସ,
ନାଲି,ନେଳି,ହଳଦି,ସବୁଜ ଯେତେ ରଙ୍ଗ ଚାହିଁବ
ଲଗେଇଦେବ ମୋ ଦେହରେ,
ହେଲେ ଶତ ଅନୁରୋଧ ତୁମକୁ,
ପ୍ରେମ ରଙ୍ଗ ଲଗାନା ମୋ ମନରେ ।

ସହସ୍ର ବାର ଧୋଇଲେ ବି ସେ ରଙ୍ଗ ଛାଡିବନି,
ଝଟଝଟ ହୋଇ ଦିଶିଯିବ ଏ ସମାଜ ଆଖିକୁ,
ତାପରେ……..
ବାଟ,ଘାଟ ଅବା ହାଟ,
ବାଜି ଉଠିବ ନିନ୍ଦା ଅପବାଦର ନାଗରା,
ଏ ସମାଜ ପିନ୍ଧେଇଦେବ ମତେ କଳଙ୍କର ଟୀକା,
ଦେବ କଳଙ୍କିନୀର ଆଖ୍ୟା ।

ତାପରେ ଦିନରାତି ଭିଜୁଥିବି ମୁଁ ଅସରା ଅସରା ଲୁହରେ,
ମରି ମରି ବଞ୍ଚୁଥିବି ପ୍ରତି ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ,
ଛଟପଟ ହେଉଥିବି ଅଦେଖା ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ,
କେବେ ପୁଣି ଚାଲିଯିବି ସେଇ ଅଫେରା ରାଇଜକୁ,
ଯେଉଁ ରାଇଜରୁ ଆଉ କେହି କେବେ ଫେରେନା।

ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାରକାଟେ ହୋଇ ଦପ୍ ଦପ୍ କରୁଥିବି ଆରପାରିରେ,
ସେଥିରେ ବି କୋଉ ଶାନ୍ତି ଯେ,
ଏ ସମାଜ ପରା ତା ନିଜ ଆଖିରେ ଦେଖିଛି,
ଜହ୍ନ ଦେହରେ ବି କୁଆଡେ କଳଙ୍କ ଅଛି,
ସେ ବି କାଳେ କଳଙ୍କିନୀ,
ଆଉ ତାରା କଥା କିଏ ବା ପଚାରେ ।
ନା…ବାବା…ନା…
ମୋର ସେ କାଦୁଅରେ ପଶିବାର ନାହିଁ ,
କି ଗୋଡ ଧୋଇବାର ନାହିଁ।
ପ୍ରେମ କରି ପାରିବିନି ମୁଁ…କରିପାରିବିନି ।

କେନ୍ଦ୍ରାପଡା

 202 total views,  1 views today

Leave a Reply

Your email address will not be published.

× five = twenty