September 21, 2021
11 11 11 AM
*ଅଭାଗିନୀ – ଡ଼ଃ.ସୁଶ୍ରୀ ସଙ୍ଗୀତା ସ୍ୱାଇଁ*
*ନିଃଶବ୍ଦତା-ପ୍ରୀତିପଦ୍ମା ଦାସ*
*CAN’T IGNORE -Prof.Dr.Prasana Kumar Dalai*
*ପରିବର୍ତ୍ତନ – ବନଲତା ଜାଲି *
*THE RAIN IN SEPTEMBER – Prof.Dr.Prasana Kumar Dalai*
*ରିକ୍ସାବାଲା – ତପନ ସାହୁ*
*Mystery of Life – Rudra Narayan Dash*
*ନିତ୍ୟ ନମସ୍ୟ ବୀର ଯବାନ – ଜିତେନ୍ଦ୍ର ଗିରି*
*କଣ ଆମେ ସ୍ୱାଧୀନ – ଜିତେନ୍ଦ୍ର ଗିରି*
*ସ୍ୱାଧୀନତା ତୁମେ କେଉଁଠି – ଜିତେନ୍ଦ୍ର ଗିରି*
*ଗୁରୁଦେବ – ଜିତେନ୍ଦ୍ର ଗିରି*
*ଏ କି ମାୟା ତୁମ କୁହ ହେ ଶ୍ରୀହରି – ଜିତେନ୍ଦ୍ର ଗିରି*
*ଡାକ ଶୁଣ ହେ ଶ୍ରୀହରି – ଜିତେନ୍ଦ୍ର ଗିରି*
*ମୁଁ – ଜିତେନ୍ଦ୍ର ଗିରି*
*ଆହେ ଗଣନାଥ – ଜିତେନ୍ଦ୍ର ଗିରି*
*Humanity–Gabriel S. Weah*
*Humanity–Stoianka Boianova*
*CRY HUMANITY–Nevenka Kovacevic*
*THE ONLY ANSWER IS HUMANITY–Dr. Paramita Mukherjee Mullick*
*Real Humanity–Mildred DJ Par*
Latest Post
*ଅଭାଗିନୀ – ଡ଼ଃ.ସୁଶ୍ରୀ ସଙ୍ଗୀତା ସ୍ୱାଇଁ* *ନିଃଶବ୍ଦତା-ପ୍ରୀତିପଦ୍ମା ଦାସ* *CAN’T IGNORE -Prof.Dr.Prasana Kumar Dalai* *ପରିବର୍ତ୍ତନ – ବନଲତା ଜାଲି * *THE RAIN IN SEPTEMBER – Prof.Dr.Prasana Kumar Dalai* *ରିକ୍ସାବାଲା – ତପନ ସାହୁ* *Mystery of Life – Rudra Narayan Dash* *ନିତ୍ୟ ନମସ୍ୟ ବୀର ଯବାନ – ଜିତେନ୍ଦ୍ର ଗିରି* *କଣ ଆମେ ସ୍ୱାଧୀନ – ଜିତେନ୍ଦ୍ର ଗିରି* *ସ୍ୱାଧୀନତା ତୁମେ କେଉଁଠି – ଜିତେନ୍ଦ୍ର ଗିରି* *ଗୁରୁଦେବ – ଜିତେନ୍ଦ୍ର ଗିରି* *ଏ କି ମାୟା ତୁମ କୁହ ହେ ଶ୍ରୀହରି – ଜିତେନ୍ଦ୍ର ଗିରି* *ଡାକ ଶୁଣ ହେ ଶ୍ରୀହରି – ଜିତେନ୍ଦ୍ର ଗିରି* *ମୁଁ – ଜିତେନ୍ଦ୍ର ଗିରି* *ଆହେ ଗଣନାଥ – ଜିତେନ୍ଦ୍ର ଗିରି* *Humanity–Gabriel S. Weah* *Humanity–Stoianka Boianova* *CRY HUMANITY–Nevenka Kovacevic* *THE ONLY ANSWER IS HUMANITY–Dr. Paramita Mukherjee Mullick* *Real Humanity–Mildred DJ Par*

*ରିକ୍ସାବାଲା – ତପନ ସାହୁ*

_କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ:-_
♦️ *ରିକ୍ସାବାଲା* ♦️

 

ତପନ ସାହୁ
**************************
ମୁଠାଏ ପଖାଳ ଓ ବେଲାଏ ବାସି ତୋରାଣି, ଏଇତକ ହିଁ ମନୁଆ ବୁଢାର ସମ୍ବଳ।ମାଳତୀ ଆଣି ବୁଢା ଆଗରେ ଥୋଇଦେଲା ପଖାଳ କଂସା,ମନୁଆ ବୁଢା ବଲବଲ କରି ଚାହିଁଲା ତା’ ସ୍ତ୍ରୀ ମାଳତୀ ମୁହଁକୁ,ପଚାରିଲା ଆଉ କିଛି ଭଲ ଦରବ ନାହିଁ ?ଅନେକ ଦିନ ହେଲାଣି ଆଇଁଷ ଟିକେ ପାଟିରେ ବାଜିନି,ଆଜି ପୁଣି ବୁଧବାର ଆଇଁଷ ବାରି,ପାଟିଟା ଟିକେ ସୁଆଦିଆ ଦରବ ଖୋଜୁଛି।ବୁଢୀ କହିଲା,ମଲା! ମୁଁ କ’ଣ ରାନ୍ଧି ବାଢି ଦବାକୁ ମନା କରୁଛି?ମୋତେ ଆଣି ଯାହାଦବ ମୁଁ ତାହା ରାନ୍ଧିବି।ପାଖରେ ତ କାଣି କଉଡିଟିଏ ନାହିଁ।ଭଲ ଦରବ ଖାଇବାକୁ ମନ କରୁଛ କାହିଁକି ବା? ମାଳତୀ କଥା ଶୁଣି ବୁଢା ମୁହଁଟା ଶୁଖିଗଲା।ଆଉ କିଛି ନକହି ପଖାଳ ଗଣ୍ଡାକ ପାଟିରେ ପୁରେଇ ଦେଇ ବେଲାଏ ବାସି ତୋରାଣିକୁ ଚଁ ଚଁ କରି ପିଇଦେଲା।ପେଟଟା ପୁରା ଟିଙ୍କ ହେଇଗଲା।ଖାଇବା ଜାଗାରୁ ଉଠିଲା ବେଳକୁ ବୁଢା ଦେହରେ ଶହେ ହାତୀର ବଳ।ଦେହଟା ସିନା ବୁଢା ହେଲାଣି,ହେଲେ ମନଟା ପୁରା ଯବାନ୍।ନିଇତି ରିକ୍ସା ଧରି ବାହାରିଯାଏ ବଜାର,ଦିନ ସାରା ରିକ୍ସା ଟାଣି ଯାହା ଦି ପଇସା କରେ,ସେତିକିରେ ବୁଢାବୁଢୀ କଷ୍ଟମଷ୍ଟେ ଚଳିଯାଆନ୍ତି।ଆଉ ଆଗଭଳି ମନୁଆ ବୁଢା ରିକ୍ସା ଟାଣିପାରୁନି।ଦିହରେ କ’ଣ ଆଉ ଯୁ ଅଛି?ଚମ ଧୁଡୁ ଧୁଡୁ ହେଲାଣି,ଆଖି ଡୋଳା ଦିଟାରେ ପରଳ ଘୋଟି ଗଲାଣି,କେରାଏ ଧଳା ଫରଫର ବାଳ ମୁଣ୍ଡରେ ଢେଉ ଖେଳୁଛି।ଅସିଆ କାଳର ମସିଆ ଗାମୁଛାକୁ ଭିଡିଦେଲା ମୁଣ୍ଡରେ ପୁରୁଣା ସାତସିଅଁ ଚିରା ଧୋତିକୁ ଗୁଡେଇ ପଡିଲା ଅଣ୍ଟାରେ।କଉ କାଳରୁ କିଣିଥିବା ପଞ୍ଜାବୀ କୁର୍ତ୍ତାକୁ ପିନ୍ଧି ବାହାରି ପଡିଲା ରିକ୍ସା ଧରି।
ମନୁଆ ବୁଢାର ପରିବାର କହିଲେ ସେ ବୁଢାବୁଢୀ ଦିହେଁ,ଆଉ ଗୋଟିଏ ୨୮ ବର୍ଷର ଭେଣ୍ଡିଆ ପୁଅ ଗୁଜୁରାଟରେ ଦାଦନ ଖଟୁଛି।ଖାଲି ମାସ ଶେଷରେ ଯାହା ଦି ପଇସା ପଠାଏ,ବୁଢା ତାକୁ କରଜ ସୁଝିବାରେ ସାରିଦିଏ।ସିଏ ପୁଣି କୋଉ ମାସରେ ପଠାଏ ତ କୋଉ ମାସରେ ପଇସା ହେଲାନି ଡ୍ୟୁଟି ନାହିଁ କହି ରହିଯାଏ।ଗାଁରେ ହଜାର ଲୋକଙ୍କୁ ଠୁ ଧାର ଉଧାର କରି ବୁଢାଟାକୁ କରଜରେ ବୁଡେଇ ଦେଇଛି।
ବୁଢା ରିକ୍ସା ଚଢିଲା।ବୁଢୀ କହିଲା, ଶୁଣ! ଏଟିଏମ୍ କାର୍ଡଟା ହାତରେ ନେଇଥା ପୁଅ କହିଥିଲା ଆଜି ପଇସା ପଠେଇବ।ତମେ କାହାକୁ ଗୋଟେ କହିବ ପଇସା ଉଠେଇ ଦବ ।ମାଳତୀ ମୁହଁରୁ ଏକଥା ଶୁଣି ବୁଢା ମନଟା ଭାରି ଖୁସି ହେଇଗଲା।ଗଲାବେଳେ କହିଦେଇଗଲା ମାଛ ବାଲା ଗାଁକୁ ଆସିଲେ ବାକିରେ ମାଛ ରଖିଦବ।ମୁଁ ଦ୍ବିପ୍ରହରକୁ ଆସିଲେ ପଇସା ଦେବି,ସିଏ ଯଦି ଫେରିଲା ବେଳେ ପଇସା ନବ ନବ ନହେଲେ ଆରପାଳିକୁ ଦେଇଦବା।
ବୁଢା ରିକ୍ସାଚଢି ବାହାରିଗଲା ବଜାର।ରିକ୍ସାଟାକୁ ରାସ୍ତା କଡରେ ସାଇଡ୍ କରି ଗଲା ଏଟିଏମ୍ ମେସିନ୍ ପାଖକୁ ,ଆଠ ଦଶ ଜଣ ଲାଇନ୍ ରେ ଅଛନ୍ତି।ବୁଢା ସବା ପଛରେ ଛିଡା ହେଲା।ଆଗରେ ଛିଡା ହୋଇଥିବା ଗୋଟେ ଲୋକକୁ ବୁଢା କାର୍ଡ ଟି ବଢେଇ ଦେଇ କହିଲା,ବାବୁ ! ମୋ ପୁଅ ପଇସା ପଠେଇଛି ଟିକେ ମୋର ଉଠେଇଦବ?ମୋତେ ପଇସା ଉଠା ଆସେନି।ଲୋକଟି ବୁଢାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲା।ବୁଢା ପାଳି ପଡିଲାରୁ ସେ ଲୋକ ଜଣଙ୍କ ମନୁଆ ବୁଢାର ଏଟିଏମ୍ କାର୍ଡରେ ବାଲାନ୍ସ ଚେକ୍ କଲା।ଦେଖିଲା ମାତ୍ର ତିରିଶ ଟଙ୍କା ପଡିଛି ବୁଢା ଆକାଉଣ୍ଟରେ।
ମନୁଆ ବୁଢାର ମନଟା କୁନ୍ଦା କୁନ୍ଦା ହେଇଗଲା।ଭାରି ଦୁଃଖରେ ତା’ ରିକ୍ସା ପାଖକୁ ଗଲା।ଧୀରେ ଧୀରେ ମନକୁ ବୁଝେଇଲା ହଉ ଛାଡ ! ପୁଅ ଟଙ୍କା ନପଠେଇଲା ନାହିଁ,ରିକ୍ସା ଭଡାରେ ଯାହା ଦିପଇସା ହବ ,ଦେଖାଯାଉ।
ଏଥର ମନୁଆ ବୁଢା ନିଜ ରିକ୍ସା ଉପରେ ବସି ଗରାଖଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କଲା।ମନରେ ଖୁବ୍ ଆଶା ଆଠ ଦଶଟା ଭଡା ହେଇଗଲେ ମୋ ମଜୁରୀ ଉଠିଯାଆନ୍ତା।ସେମିତି ଅନେଇଛି ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖୁଛି ତା ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ମାଳ ମାଳ ମଟର ଗାଡି,ଘୋ ଘା ଶବ୍ଦ,ବଜାରରେ ନାହିଁ ନଥିବା ଭିଡ।ହେଲେ ଜଣେ କେହି ଆସୁନାହାନ୍ତି ବୁଢାର ରିକ୍ସା ପାଖକୁ।ବୁଢା ପୁରା ଝାଉଁଳି ଗଲାଣି। ଗାଲରେ ହାତ ଦେଇ ରିକ୍ସା ସିଟ୍ ରେ ବସି ଆବୁର୍ ଟାବୁର୍ ଗପିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲା,ନିଜେ ନିଜ ସହ।ପୁରୁଣା କଥା ସବୁ ମନେ ପକେଇଲା।ବୁଢାର ବୟସ ଥିଲାବେଳେ ପଚାଶ ମାଇଲ୍ ଏହି ରିକ୍ସାରେ ଲୋକ ବୋହିଛି।ମନୁଆ ରିକ୍ସାର ଖୁବ୍ ଆଦର ସେତେବେଳେ।
ଏମିତି ଭାବୁ ଭାବୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆସି ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ,ପ୍ରବଳ ଖରା ବୁଢାକୁ ଭୋକ ହେଲାଣି।ଆଉ ରହିପାରିଲାନି,ରିକ୍ସା ଧରି ବାହାରିଲା ଘରକୁ ।ଆଉ ଦିହରେ ବଳ ନାହିଁ ମନରେ ବି।କଷ୍ଟେ ମଷ୍ଟେ ଘରେ ପହଞ୍ଚିଲା।ଦାଣ୍ଡ ପିଣ୍ଡାରେ ଥମ୍ କିନା ବସିପଡିଲା।ବୁଢୀ ପାଣି ଢାଳ ଆଣି ଦେଲା।ବୁଢା ଏକା ନିଶ୍ବାସରେ ଢକ୍ ଢକ୍ କରି ପିଇଦେଲା।
ବୁଢୀ କହିଲା ଜାଣିଛ ଆଜି ପୁରା କିଲେ ଭାକୁର ମାଛ ରଖିଛି,ଲଙ୍କା ବାଟଣ ଦେଇ ରାଗୁଆ ରାଗୁଆ କରି ରାନ୍ଧିଛି।ତମେ ଯାଅ ଧୋଇଧାଇ ହେଇ ଆସ,ମୁଁ ବାଢୁଛି।ଆଚ୍ଛା ପୁଅ କେତେଟଙ୍କା ପଠେଇଛି?
ବୁଢୀ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ନଥିଲା ମନୁଆ ବୁଢା ପାଖରେ।
ଖାଲି ବଲବଲ କରି ବିକଳ ହେଇ ଚାହିଁରହିଲା ବୁଢୀ ମୁହଁକୁ।ମନୁଆ ବୁଢାର ନିରବତା ବୁଢୀ ର ଛାତିକୁ କୋରି ପକାଇଲା।ବୁଢୀ ଆଖିରେ ଲୁହ ଜକେଇ ଆସିଲା।ମନୁଆ ବୁଢା ସେମିତି କାଠଗଡଟା ପରି ଆଉଜି ପଡିଥିଲା ପିଣ୍ଡା ଉପରେ।ବୁଢା ବୁଢୀଙ୍କ ଅସହାୟପଣକୁ ଆଖି ତରାଟି ଚାହିଁ ରହିଥିଲା ମନୁଆ ବୁଢାର ରିକ୍ସା ଆଉ ନୁଆଣିଆ ଚାଳଘର ଭିତରେ ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟ କରୁଥିଲା ମାଳତୀ ବୁଢୀ ରାନ୍ଧିଥିବା ମାଛ ତରକାରୀର ବାସ୍ନା……..।

✍️ ତପନ ସାହୁ

 

 28 total views,  4 views today

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *