ଆଦିବାସୀ

ଆଦିମ୍‌ ଯୁଗୁଁ କେଭୁଁ ଅଛନ୍‌ ଇ ଜାଏତ୍‌ଟା
ନାଆଁ ପାଇଛନ୍‌ ଆଦିବାସୀ
ଜଙ୍ଗଲ୍‌ ଆଉ ଜାଙ୍ଗଲ୍‌ ଇଦୁଇଟା ଜାନ୍‌ସନ୍‌
ଘରେଁ କେଭେଁ ନିରହନ୍‌ ବସି। ୧

ଝାଁଟି କୁଡିଆଥିଁ ସୁଖେଁ ରହେସନ୍‌ ବୁପ୍‌ରେ
କେଭେଁ ନିବନାନ୍‌ ବଡେ ମହଲ୍‌
ତାକର୍‌ ଜୀବନ୍‌କେ ବାଜି ଲଗେଇ ଦେସନ୍‌
କର୍‌ବାର୍‌କେ ଦୁସ୍‌ରାର୍‌ ମଙ୍ଗଲ୍‌। ୨

ଆଦିବାସୀ କେଭେଁ କାହାର୍‌ ପାଖଁ ନିଉର୍‌ଙ୍ଗେ
ପାଏବାର୍‌କେ ନିକରେ କିଛି ଆଶ୍‌
ବନ୍ଧୁର୍‌ ଲାଗି ନିଜର୍‌ ଜୀବନ୍‌ ଦେବା ପଛେଁ
ନାଇଁକରେ ସହଜେଁ କାହାକେ ନାଶ୍‌। ୩

ଧୁନ୍‌କାଁଡ୍‌, ଟାଙ୍ଗି, କର୍‌ରି ତାର୍‌ ଅସ୍‌ଲି ଅସ୍ତର
ହାତେଁ ଥିଲେଁ ଗୁଟେ ବଉଁଶ ଠେଙ୍ଗା
ଗୁଲାବାରୁଦ୍‌ ବାଲେ ଠଠେଇ ନିହୁଅନ୍‌ କେଭେଁ
ପଡିଯିବା ତାହାକୁ ବଡେ ମହଙ୍ଗା। ୪

ପର୍ହର ମାଏଝିକେ ଆଏଁଖ୍‌ ଉଠେଇ ନିଦେଖନ୍‌
ସମ୍‌କୁ ଭାବସନ୍‌ ମା, ଝି ଆଉ ବୁହେନ୍‌
ତାକର୍‌ ଝିର୍‌ ଉପ୍‌ରେଁ ସମକର୍‌ ନିଘା ରହେସି
ଦିଶୁଥିବା ବଏଲେଁ ଟିକେରଁଚେ ଅଏନ୍‌। ୫

କେତେ ଝାର୍‌ ଜଙ୍ଗଲେଁ କେଡେ ଅରଂଜାଲେଁ
କେନଥିଲେଁ ଭିଲ୍‌ କେନ୍‌ସି ଦେବାଦେବୀ
କିଏ ନିପହଁଚିବାର୍‌ ଆଘୋନୁ ଆଦିବାସୀ ଯାଏସି
ପୂଜାଧଜା କରୁଥିସି ମନେ କାଣା ଭାବି। ୬

ଝାର୍‌ ଜଙ୍ଗଲ୍‌ଟା ତାର ଗୋପ୍‌ ବୃନ୍ଦାବନ୍‌ କାଶୀ
ପଖନ୍‌ ମହାଡୁଙ୍ଗ୍‌ରି ମାନେ ହିମାଲୟେ
ପାଖର୍‌ ନଏଦ୍‌ ଝରନ୍‌କେ ଭାବ୍‌ସି ଗଙ୍ଗା ଯମୁନା
ହର୍‌ମେଷା ରଖିଥିସି ଇକଥାକେ ଲୟେ।୭

ମାହାପୁରୁକେ କେଭେଁ ଆଦିବାସୀ ନାଇଁମାଗେ
ବନ୍‌ବାର୍‌କେ ଗୁଟେ ଦେଶର୍‌ ମହାରାଜା
ପର୍‌ଜା ମାନକଁର ଠାନୁ ଭିଲ୍‌ ଅଲଗେଁ
ଜଙ୍ଗଲେଁ ମିଲ୍‌ସି ତାହାକେ ଅସ୍‌ଲି ମଜା। ୮

ପଢ଼ାଶୁନା ବୁପ୍‌ରେ ବଡାକଷ୍ଟେ କରି ପାର୍‌ସନ୍‌
ଇକଥାକେ ଜୋର୍‌ ନିଦିଅନ୍‌ କିହେ
ଆଦିବାସୀର ଛୁଏ ଅକର୍ମା କେଭେଁ ନିହୁଅନ୍‌
ବାପର୍‌ ବୋଲ୍‌ ମାନି ଚଲୁଥିଲେଁ ପୁହେ। ୯

ରଜାକେ ଲଢ଼ୁଆ ସିପେହି ଦର୍‌କାର ବଏଲେଁ
ଆଦିବାସୀକେ ଥରେ ଦେଲେଁ ଆଗ୍ଯାଁ
ନିଜର୍‌ ଜୀବନ୍‌କେ ପାଏନ୍‌ ଛଡେଇ ବୁପ୍‌ରେ
ଦେଖେଇ ପକାସନ୍‌ ତାକର୍‌ ସାଗ୍ଯାଁ। ୧୦

ଜଗନ୍ନାଥ ମାହାପୁରୁକେ ଆଦିବାସୀ ମାନୁଥିଲା
ଫେର୍‌ଭିଲ୍‌ ଦେଇଦେଲା ମହାରଜାକେ
କାମ୍‌ସିଦ୍ଧି ଲାଗି ବାମ୍‌ହନ୍‌ ଜୁଏଁ ବନିଗଲା ତୁର୍‌ତି
ଲମେଇ ଆନ୍‌ଲା ଆଦିବାସୀର ଝିକେ। ୧୧

ଏତେ ସରଲ୍‌ ନିଷ୍କପଟିଆ ଏଭେଁ ଭିଲ୍‌ ସେମାନେ
ଲୁକେ ପାରୁଛନ୍‌ ତାହାକୁଁ ସହଜେଁ ଠକି
ଦେଶର୍‌ ହିତ୍‌ଲାଗିଁ କେଭେଁ ନିହଦରନ୍‌ ଜୀବ୍‌ନେ
ଅସତେଁ ନାଇଁ ହୁଅନ୍‌ କେନ୍‌ଠାନେ ବିକି। ୧୨

ସୁଧୀର ପଣ୍ଡା।

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *