ଅପରିଚିତ – ୫

: ମିଳନର ନୀଳୟ
◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆
ସୀମାହୀନ ଭିଡ଼କୁ ଭେଦ କରି
ଦୁହେଁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ
କେବଳ ତୁମେ ଆଉ ମୁଁ ର
ଏକ ନିସ୍ତବ୍ଧ ପ୍ରୀତି ଦ୍ଵୀପରେ ।

ସାତତାଳ ଅତଳରେ
ହଠାତ ଅନାବୃତ୍ତ ହେବାକୁ ଲାଗୁଥିଲା
ତୁମଠାରୁ ତୁମକୁ ଚୋରାଇ ନେବାକୁ
ମୋ ମନରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା
ଅତୁଟ ପୁରୁଣା ଇଚ୍ଛାଟି ।

ଦେହକୁ ଦେହ ସ୍ପର୍ଶ କରି
ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥାଏ ସ୍ନାୟବିକ ଉତ୍ତେଜନା
ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ବରେ ମହକି ଉଠୁଥାଏ
ପ୍ରେମର ଭୁରୁ ଭୁରୁ ବାସ୍ନା ।

ତୁମର ଅପଲକ ତୀର୍ଯ୍ୟକ ଚାହାଣୀ
ମୋତେ ଭରି ଦେଉଥାଏ ଲଜ୍ଜାରେ
ତୁମ ପଲକରେ ପଲକ ମିଶାଇ
ହୋଇ ଯାଉଥାଏ ମୁଁ ଆନମନା ।

ତୁମର ଗୋଟିଏ ଜିଦ
ଯାତ୍ରାକରି ଥକି ପଡ଼ିଥିବା
କ୍ଳାନ୍ତ ଶରୀରଟିକୁ
ମୋ କୋଳରେ ଶୁଆଇଦେଇ
ହୋଇଯିବ କ୍ଲାନ୍ତହୀନ ।

ତୁମେ କୁହ ମୋ କୋଳ କୁଆଡ଼େ
ତୁମକୁ ପ୍ରଦାନ କରେ
ଐସର୍ଗିକ ସୁଖ ।

ମୋ ଲମ୍ବା ଘନକଳା ତରଙ୍ଗାୟିତ କେଶ
ତୁମ ଭିତରେ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥାଏ ଆଲୋଡନ
ମୋ ଅସଜଡ଼ା କେଶକୁ
ସଜାଡ଼ିବା ପାଇଁ
କରୁଥାଅ ତୁମେ ହସ୍ତଚାଳନ ।

ମୋ ଆଖିରେ ତୁମ ପ୍ରତିବିମ୍ବ
ପ୍ରତିଫଳିତ ହେଉଥାଏ
ଆଉ ମୋ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦିଶୁଥାଏ
ତୁମରି ଆଖିରେ ।
ଆମେ ଦୁହେଁ
ହଜି ଯାଉଥିଲେ ଦୁହିଁଙ୍କ ଭିତରେ
ଆଙ୍କିଦେଇ ଚୁମ୍ବନଟିଏ ଅଧରରେ ।
★★★★★★★★
ଦୀପିକା ଦାଶ

 1,080 total views,  1 views today

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *