April 12, 2024
11 11 11 AM
ମାଆ–ମଧୁସ୍ମିତା ମିଶ୍ର
ମୁଁ ସହର ତଳିର ଝିଅ –ପ୍ରିୟଙ୍କା ପ୍ରିୟଦର୍ଶିନୀ ସ୍ବାଇଁ
*ମାନବିକତା ବନାମ ସ୍ୱାର୍ଥପରତା –ରିଙ୍କୁ ମେହେର*
*ସହର ସୁନ୍ଦରୀ କ’ଣ ଗାଁ ର ମହକ ବୁଝି ପାରିବ–ଟିଲି ମଲ୍ଲିକ*
ବାପାମାଆ ମାନେ ଏବେ କୁଆଡେ ଭାରି ଅଦରକାରୀ–ବାଦଲ ପଲେଇ
*ଗାଁ ର ପାଣି ପବନ, ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଲାଗି ଲାଞ୍ଛନା-ସୋନାଲି ନାୟକ*
“ଉଷ୍ଣ ଅପରାହ୍ନ” ଆଜିର ସମାଜକୁ ଏକ ଶକ୍ତ ଚାବୁକ- ଝୁନୁ ଦାସ
ଆଧୁନିକତାର ଅନ୍ଧ ପୁଟୁଳି-ପୂଜାରାଣୀ ଦାସ
ସମୟର ମୂଲ୍ୟ ମାନବର ମାନବିକତା ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ -ଅରୁଣ ଡାକୁଆ
*’ମୃତ୍ୟୁ ସର୍ବଗ୍ରାସୀ’ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଉପସ୍ଥାପନା- ଶାଶ୍ଵତୀ ନନ୍ଦ*
“ଉଷ୍ଣ ଅପରାହ୍ନ” ଏକ ଆକଳନ- ତୃପ୍ତିମୟୀ ରାଉଳ
ସମ୍ପର୍କର ମାନେ(ଆଲେଖ୍ୟ ରଚନା)- ପ୍ରିୟଙ୍କା ପ୍ରିୟଦର୍ଶିନୀ ସ୍ୱାଇଁ
Allusions Of Longing–Manoj Kumar Panda
ALLUSIONS OF PELLUCID–Manoj Kumar Panda
Allusions Of God’s Legacy–Manoj Kumar Panda
ALLUSIONS OF MY ROUTE –Manoj Kumar Panda
ALLUSIONS OF MY CLOSED EYES–Manoj Kumar Panda
ALLUSIONS OF TEARDROPS-Manoj Kumar Panda
ALLUSIONS OF FORTUNE–Manoj Kumar Panda
Our Volunteers For Suryodaya Shanti Soumitri Sammilani -2023
Latest Post
ମାଆ–ମଧୁସ୍ମିତା ମିଶ୍ର ମୁଁ ସହର ତଳିର ଝିଅ –ପ୍ରିୟଙ୍କା ପ୍ରିୟଦର୍ଶିନୀ ସ୍ବାଇଁ *ମାନବିକତା ବନାମ ସ୍ୱାର୍ଥପରତା –ରିଙ୍କୁ ମେହେର* *ସହର ସୁନ୍ଦରୀ କ’ଣ ଗାଁ ର ମହକ ବୁଝି ପାରିବ–ଟିଲି ମଲ୍ଲିକ* ବାପାମାଆ ମାନେ ଏବେ କୁଆଡେ ଭାରି ଅଦରକାରୀ–ବାଦଲ ପଲେଇ *ଗାଁ ର ପାଣି ପବନ, ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଲାଗି ଲାଞ୍ଛନା-ସୋନାଲି ନାୟକ* “ଉଷ୍ଣ ଅପରାହ୍ନ” ଆଜିର ସମାଜକୁ ଏକ ଶକ୍ତ ଚାବୁକ- ଝୁନୁ ଦାସ ଆଧୁନିକତାର ଅନ୍ଧ ପୁଟୁଳି-ପୂଜାରାଣୀ ଦାସ ସମୟର ମୂଲ୍ୟ ମାନବର ମାନବିକତା ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ -ଅରୁଣ ଡାକୁଆ *’ମୃତ୍ୟୁ ସର୍ବଗ୍ରାସୀ’ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଉପସ୍ଥାପନା- ଶାଶ୍ଵତୀ ନନ୍ଦ* “ଉଷ୍ଣ ଅପରାହ୍ନ” ଏକ ଆକଳନ- ତୃପ୍ତିମୟୀ ରାଉଳ ସମ୍ପର୍କର ମାନେ(ଆଲେଖ୍ୟ ରଚନା)- ପ୍ରିୟଙ୍କା ପ୍ରିୟଦର୍ଶିନୀ ସ୍ୱାଇଁ Allusions Of Longing–Manoj Kumar Panda ALLUSIONS OF PELLUCID–Manoj Kumar Panda Allusions Of God’s Legacy–Manoj Kumar Panda ALLUSIONS OF MY ROUTE –Manoj Kumar Panda ALLUSIONS OF MY CLOSED EYES–Manoj Kumar Panda ALLUSIONS OF TEARDROPS-Manoj Kumar Panda ALLUSIONS OF FORTUNE–Manoj Kumar Panda Our Volunteers For Suryodaya Shanti Soumitri Sammilani -2023

*ଶେଷ ନିଷ୍ପତ୍ତି–ଦୀପିକା ଦାଶ*

 

*ଶେଷ ନିଷ୍ପତ୍ତି*
◆◆◆◆◆◆◆
~ ଦୀପିକା ଦାଶ

ରାତ୍ରୀ ପ୍ରାୟ ବାରଟା ବାଜିଲାଣି । ସବୁଦିନ ପରି ସେଦିନ ବି ଦୀପ୍ତି ଘରର ନିତିଦିନିଆ କାମ ସାରି, ବାଲକୋନୀର ଝରକା, କବାଟ ବନ୍ଦ କରି ନିଜ ରୁମକୁ ଆସିଲା । ସାରାଦିନ ସଂସାରିକ ଜଞ୍ଜାଳରେ ଜୁଝି ହୋଇ ସେ ଯେମିତି ଗୋଟିଏ ଶବ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲା । ହାଲିଆ ଭାଙ୍ଗିବା ପାଇଁ ଧଢକରି ନିଜକୁ ଖଟ ଉପରେ ପକାଇ ଦେଲା । ଖଟକୁ ଲାଗି ରହିବା ଲାଇଟର ସୁଇଚକୁ ବନ୍ଦ କଲା ।
ହଠାତ୍ ସେତିକି ବେଳେ ଏକ ଟିଙ୍ଗ୍ ଟିଙ୍ଗ୍ ଶବ୍ଦଟେ ବାଜିଲା । ତା’ ନଜର ଯାଇ ପଡିଲା ମୋବାଇଲ ଉପରେ । ସେ ମୋବାଇଲକୁ ଚେକ କରି ଦେଖେ ତ, ଫେସ୍ ବୁକଲେ ଗୋଟିଏ ଫ୍ରେଣ୍ଡ ରିକ୍ୟୁଏଷ୍ଟର ନୋଟିଫିକେସନ ଆସିଛି । ଦୀପ୍ତି ନୋଟିଫିକେସନଟିକୁ ଖୋଲି ଦେଖିଲା, ତାହା ଥିଲା ତାର ହାଇସ୍କୁଲ ସାଙ୍ଗ ସୁମନ୍ତ ପାଣିଗ୍ରାହୀ । ସେ ଫ୍ରେଣ୍ଡ ରିକ୍ୟୁଏଷ୍ଟଟିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲା । ମୋବାଇଲକୁ ଅଫ କରିଦେଲା । ନିଦ ବଟିକା ଖାଇଲା ପରି ଆଖିରେ ଆଖିଏ ନିଦ ।
ତା’ ପରଦିନ ଉଠିବାରେ ବିଳମ୍ବ ହୋଇଯାଇଛି । ସେ ବହୁତ ଡରି ଯାଇଉଠିଲା । ସେପଟୁ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଗଲା । “ହଇଲୋ, ଭୋଗାତୀ ଘରର ଝିଅ । ଘରର କାମ କିଏ କରିବ ? ଏତେ ଯଦି ଶୋଇବାର ଇଚ୍ଛା, ବୋପାକୁ କହୁନି ଗୋଟେ ଚାକରାଣୀଟେ ଦେଇଦେବ ।” ଦୀପ୍ତି ଜାଣିଗଲା ଆଜି ଶାଶୁ ତା’ ଉପରେ ଅଗ୍ନି ବର୍ଷଣ କରିବେ । ସେ ନରମ କଣ୍ଠରେ କହିଲା, ନାଇଁ ମ ବୋଉ । ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଜୋରରେ ବଥା ହଉଥିଲା । ମୋ ଦେହ ଟିକିଏ ଭଲ ଲାଗୁନି ତ ଟିକେ ଲେଟ୍ ହୋଇଗଲା ଉଠିବାରେ । ଏବେ ହିଁ ଯାଉଛି ଗାଧୋଇକି ଆସି ସବୁ କାମ ଆରମ୍ଭ କରିଦେବି । ଘର ଝାଡ଼ୁମାରିବା, ବଗିଚାରୁ ଫୁଲ ତୋଳିବା କାମଟା ସରାଇଦେଲା । ତରବରିଆ ହୋଇ ଗାଧୁଆଘରୁ ବାହାରି ଆସିବା ବେଳେ ଦୀପ୍ତିର ଗୋଡ ଖସିଗଲା ମାର୍ବଲ ଚଟାଣରେ । ମୁଣ୍ଡର ଗୋଟିଏ ପାର୍ଶ୍ଵ ଫୁଲି ଆବୁ ହୋଇଗଲା । ଗୋଡ ହାତ ଖଣ୍ଡିଆ ଖାବରା ହୋଇ ଯାଇଥିଲା । ସୁଲୋଚନା ଦେବୀ ଦେଖି ପୁଣି ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, ” ଏତିକି ଟିକିଏ ମାଡରେ କିଏ କେବେ ମରିଯାଏନି । ଜଲଦି ଯାଇ କାମ ସରା । ମୋ ଝିଅ ଜ୍ୱାଇଁ ଆଜି ଆସିବେ ।”

ଦୀପ୍ତିକୁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା । ଶ୍ବଶୁରଙ୍କୁ କହିଲା ଔଷଧ ଆଣିଦିଅ । ସେ ହସରେ ଉଡେଇ ଦେଇ କହିଲେ, ତୁମେ ବହୁତ ଉଛେଇ । କିଛି ନ ହେଲେ ବି ଫେସନକୁ ଔଷଧ ଖାଇବ । ସେ ଛୋଟାଇ ଛୋଟାଇ ଠାକୁରଙ୍କ ଘର କବାଟ ଖୋଲି ଧୂପ, ଦୀପ ଦେଇ ଫୁଲ ଚଢ଼ାଇଲା । ବିଭୂ ବନ୍ଦନାଟି ଗାନ କରି ଆଖୁରୁ ଦୁଇଧାର ଲୁହ ଗଡାଇ ଦେଲା । ସତେ ଯେମିତି ତା’ର ନିଜର ବୋଲି କେହି ନାହିଁ ।
ନିଜ ଦୁଃଖକୁ କାହା ଆଗରେ କହି ହାଲକା ହେବାକୁ ଏ ଦୁନିଆରେ ତା’ର କେହି ନାହିଁ । ସ୍ଵାମୀ ବାହାରେ ଚାକିରି କରନ୍ତି । ବିବାହକୁ ବର୍ଷେ ବିତି ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଜିତ୍ ବାବୁଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ପ୍ରତି ଲୋଭ, ପ୍ରେମ କି କି ଦାୟିତ୍ବବୋଧ ନାହିଁ । ସକାଳୁ ଥରେ ଗୁଡ୍‌ ମର୍ଣ୍ଣିଙ୍ଗ । ଖାଇଲଣି କି, କ’ଣ ରୋଷେଇ କରିଛ, ମୁଁ ବହୁତ ଟାଏଡ, ଖାଇକି ଶୋଇଯିବି, ଗୁଡ୍‌ନାଇଟ୍, ଏତିକି କହି ଫୋନ ରଖନ୍ତି ଅଜିତ ବାବୁ ।
ଦୀପ୍ତି ଠାକୁରଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ତା ଦୁଃଖ କହେ । ପୂଜା ସାରି ଆସିଲା ରୋଷେଇ ଘରକୁ । ପ୍ରଥମେ ଶ୍ବଶୁର ପାଇଁ, ଶାଶୁ ପାଇଁ ଗ୍ୟାସଷ୍ଟିକ୍ ଔଷଧ ନେଇ ଦେବାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଦୀପ୍ତିର ଦିନଚର୍ଯ୍ୟା । ଶାଶୁଙ୍କ ଔଷଧ ଦେଇ ଆସୁ ଆସୁ, ନଣନ୍ଦ, ନଣଦେଇ, ଭଣଜା, ଭାଣେଜୀ ରୁଣ୍ଡ । ସମସ୍ତେ ଏଇ ଅସହାୟ ଦୀପ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଖୁଥାନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଦୟା, ବିକଳ ଯେମିତି ତାଙ୍କ ପାଖରୁ ସରିଯାଇଛି । ନଣନ୍ଦ ଦେଖୁ କହିଲା – “ମହାରାଣୀ, ଆଜି ସଜବାଜ ହେଇଳି ବସି ରୁହନା । ଏତେ ଦିନ ପରେ ବାପା ଘରେ ପାଦ ପକେଇଛି, କ’ଣ ମୁଁ ନିଜେ ରାନ୍ଧିକି ଖାଇବି କି ? ଏମିତି ମାଡ ହୁଏ , ତାକୁ ଧରିକି ଆମକୁ କାମ କରିବାକୁ ପଡିବ ।” ଦୀପ୍ତି କ୍ଷୀଣ ସ୍ବରରେ କହିଲା, “ଆରେ ଜିନି, ତୁମେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅନି । ମୁଁ ଏବେ ଯାଇ ଚା, ଜଳଖିଆ ବନାଇ ଆଣିବି।’

ଦୀପ୍ତି ରୋଷେଇ କରି ଜଳଖିଆ ଆଣି ଅତିଥି ସତ୍କାର କଲା । ଏବେ ଭାତ ରାନ୍ଧିବାକୁ ଚାଲିଗଲା । ପରିବା କାଟୁଛି ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳେ, ସୁଲୋଚନା ଦେବୀ ରଡ଼ି ଛାଡି କହିଲେ – “ହଇଲୋ ଦୀପ୍ତି । ମୋ ମୋବାଇଲଟା ଆଣିଦେଲୁ ।” ଦୀପ୍ତି ପରିବା କଟା ବନ୍ଦ କରି ଯାଇ ମୋବାଇଲଟା ଶାଶୁଙ୍କ ଦେଇ ପୁଣି ପରିବା କାଟି ବସିଲା । ଆଉ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପରେ ଭାଉଜ ମୋ ପାଇଁ ପାଣି ଗ୍ଲାସଟେ ଆଣିଲେ ।” ଦୀପ୍ତି ପୁଣି ଉଠି ଯାଇ ପାଣି ଗ୍ଲାସଟେ ଦେଲା । ପୁଣି ଶ୍ବଶୁର ଡାକିଲେ – ମୋ ଘଡିଟା କଉଠେ ରଖିଛି, ଆସିଲ ଦେବ ।”

ବାରମ୍ବାର ଉଠାବସାରେ ଦୀପ୍ତିର ଗୋଡଟି ବେଙ୍ଗ ପରି ଫୁଲିଗଲାଣି । ଗଣ୍ଠିରୁ ରକ୍ତ ବି ବାହାରୁଛି । ସେ ପାଖରେ ଥିବା କାନ୍ଥଟିକୁ ଧରି ଠିଆ ହେଲା । ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ପାଦଟିକୁ ଧିରେ ଧିରେ ପକାଇ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କୁ ଘଡି ଦେଇ ଆସିଲା । ମୁହଁଟା ବୁଲେଇଛି କି ନାହିଁ ଜିନି କହିଲା – “ଏ ଶୁଣ । ଝିଅ ଝାଡ଼ା କରିଦେଲା । ନେଲ, ତାକୁ ଟିକିଏ ପରିଷ୍କାର କରି ଆସିଲ । ଦାପ୍ତି ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ମୁନମୁନକୁ କାଖରେ ନେଇ ପରିଷ୍କାର କରି ତା’ ମା ପାଖରେ ଛାଡ଼ିଲା । ରନ୍ଧା ସରିଲା । ଏଥର ଅନେକ ରକମର ବ୍ୟଞ୍ଜନ ପରସିଲା ଦିପ୍ତି । ସବୁକାମ ସରାଇ ଦିନ ପ୍ରାୟ ଦୁଇଟା ହେବ, ନିଜ ରୂମକୁ ଗଲା । ଧଡ଼କରି ଖଟ ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲା ।
ମୋବାଇଲଟିକୁ ବାହାର କରି ଅନଲାଇଇନ ଆସୁ ଆସୁ ଦେଖେ ତ, ସୁମନ୍ତର କେତେଟା ମେସେଜ୍ ଅଛି । ଦୀପ୍ତିକୁ ସତେ ଯେମିତି ସେ ଗୋଟିଏ ଯୁଗରୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲା ।
ସୁମନ୍ତ ? ହାଏ ଦୀପ୍ତି, ଚିହ୍ନିପାରିଲ ମତେ ?
ଦୀପ୍ତି : ହାଏ ସୁମନ୍ତ । ହଁ ଚିହ୍ନି ପାରିବିନି କେମିତି କହିଲ । ଆମ ସ୍କୁଲର ସବୁ ଠାରୁ ଦୁଷ୍ଟ ପିଲା ତମେ ଥିଲ ।

ଏମିତି କିଛି ସମୟ ଉଭୟେ କଥା ହେଲେ । ଦୀପ୍ତିକୁ ବହୁତ ଖୁସି ଲାଗିଲା ନିଜ ପୁରୁଣା ସାଙ୍ଗ ସହ କଥା ହେଇ । ଦୁହେଁ ପରସ୍ପର ସହ ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ସମୟ ବିତାଇବାରେ ଲାଗିଲେ । ଏବେ ଦୀପ୍ତିକୁ ନିଜର ଦୁଃଖ କହିବାକୁ ଜଣେ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ବନ୍ଧୁଟିଏ ମିଳିଗଲା ।

ସୁମନ୍ତ ଦିନେ କହିଲା – “ ଜାଣିଛୁ ଦୀପ୍ତି । ଗୋଟିଏ ସତ କଥା ମୁଁ କହୁଛି ।

ତୋତେ ମୁଁ ପଢ଼ା ସମୟରୁ ହିଁ ବହୁତ ଭଲପାଉଥିଲି । ଏବେ ବି ପାଉଛି । ତୁ ଏଠି ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ଅଛୁ । ମୁଁ ଏବେ ବି ତତେ ପାଗଳଙ୍କ ପରି ଭଲପାଉଛି । ତୁ ଆସେ ମୋ ପାଖକୁ ।”
ଦୀପ୍ତି ନିରବରେ ଏକ ଦୀର୍ଘ ନିଃଶ୍ୱାସ ମାରି କହିଲା – ” ଏହା ଏବେ ଆଇ ସମ୍ଭବ ନାହିଁ । ବହୁତ ବିଳମ୍ଭ ହୋଇଗଲା ।
“ସୁମନ୍ତ କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ କ୍ଷଣ ବି ଆଉ ଦିପ୍ତିଠୁ ଦୁରତା ସହି ପାରୁନଥାଏ । ଦୀପ୍ତି ବି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନର ସୁଖ ଦୁଃଖ ସୁମନ୍ତକୁ କହେ । ବହୁତ ବିଳମ୍ବ ରାତି ଯାଏ ଦୁହେଁ ଚାଟ୍ କରନ୍ତି । ସେ ରାତି କିନ୍ତୁ ସୁମନ୍ତ, ଦୀପ୍ତିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଜିଦ୍ ଧରିଲା । ଭିଡ଼ିଓ କଲ କରେ ଦୀପ୍ତି, ମୁଁ ମରିଯିବି ତତେ ଝୁରି ଝୁରି । ଏମିତି କହି ବହୁତ ନେହୁରା ହେଲା । ଭିଡିଓ କଲରେ ଦୀପ୍ତି ସେମିତି ନିରୀହ ଝିଅଟିଏ ପରି ସୁମନ୍ତକୁ ଲାଗୁଥାଏ । ସୁମନ୍ତ ଓ ଦୀପ୍ତି ଉଭୟଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସିରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ସୁମନ୍ତ ପୁଣି ପଚାରିଲା “ମୋ ଆଖୁକୁ ଚାହାଁ ଦୀପ୍ତି ।
ଠିକ୍ ତା’ ପରଦିନ ଦିନ ଚାରିଟା ସୁମନ୍ତ ଫୋନ୍ କଲା – ” ଦୀପ୍ତି ! ଘରୁ ବାହାରକୁ ଆସେ । ତୋ ଘର ଆଗରେ ମୁଁ ଅଛି ।” ପିଞ୍ଜରାରେ ବନ୍ଦ ପକ୍ଷୀ ପରି ମୁକୁଳିବା କଷ୍ଟ । “ସୁମନ୍ତ ମୁଁ ଯାଇ ପାରିବିନି । ଘରେ କ’ଣ କହିକି ପଦାକୁ ଯିବି ।” ସୁମନ୍ତ ସେ ଦିନ ହିଁ ଫ୍ଲାଇଟ୍ କରି ଦିଲ୍ଲୀରୁ ଭୁବନେଶ୍ବର ଆସିଲା । କେବଳ ତା’, ପ୍ରେୟସୀ ପାଇଁ । କିନ୍ତୁ କ’ଣ ନିରାଶରେ ଫେରିବ କି ? ସୁଦୁର ଜିଲ୍ଲାରୁ କେବଳ ଦୀପ୍ତି ପାଇଁ ଆସି, ତାକୁ ଦେଖା ନ କରି କିପରି ଯାଇପାରିବ ?
ଗୋଟିଏ ଅଧଘଣ୍ଟା ପରେ ସୁଲୋଚନା ଦେବୀ ଦୀପ୍ତିକୁ ଡାକି କହିଲେ, ଦେଖେ ତ ଗୋଟିଏ ପାର୍ସଲ ଆସିଛି । ସେ କୁରିଅର ବାଲାଠୁ ନେଇ ଆସେ । ଦୀପ୍ତି ଯାଇ ଦେଖେ ତ କୁରିଅର ବାଲା ରୂପ ଧାରଣ କରି ସୁମନ୍ତ ଉଭା । ପାର୍ଶଲଟିକୁ ଧରିବା ବେଳେ, ସେ ତା’ର ହାତ ଦୁଇଟିକୁ ଅତି ବ୍ୟାକୁଳରେ ଟିକିଏ ଛୁଇଁଦେଲା । ଚାଲିଗଲା ସୁମନ୍ତ । ଗୋଟିଏ ଦିନ ହିଁ ସେ ଭୁବନେଶ୍ବରରେ ରହିବ ।
ଦୀପ୍ତି ଘରେ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ରହିବାରେ ଲାଗିଲା । କୌଣସି କାମରେ ମନ ଲାଗିଲା ନାହିଁ । ତା’ ଠିକ୍ ପରଦିନ ସେ ସୁମନ୍ତକୁ ଦେଖାକରିବାକୁ ଗଲା । ନୀଳ ସ୍କୁଟିରେ ନୀଳ ରଂଗର ଡ୍ରେସ ‌ପିନ୍ଧି ଦୀପ୍ତି ନୀଳ ପରିଟିଏ ପରି ଦିଶୁଥିଲା । ଏବେ ଦୁଇଜଣ ଦୁହିଁଙ୍କ ବହୁତ ନିକଟରେ ଛିଡା ହୋଇଛନ୍ତି । କେହି କାହାକୁ କିଛି କହୁନାହାଁନ୍ତି । ସୁମନ୍ତ ଦୁଇପାଦ ଆଗକୁ ଆସି ଦୀପ୍ତିର ନାକକୁ ଟିକେ ଗେହ୍ଲାରେ ମୋଡିଦେଲା । ଗାଲକୁ ଥାପୁଡାଇ ଦେଲା । ତା ହାତ ଉପରେ ନିଜ ହାତ ରଖି କହିଲା – ଏ ହାତରେ ତୁ ମୋ ନାଁର ଚୁଡି ପିନ୍ଧିବୁ କି ଦୀପ୍ତି ?”
ଦୀପ୍ତି ପୁଣି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା – ” ଏହା ଅସମ୍ଭବ ସୁମନ୍ତ । ମୋର ସେ ସୌଭାଗ୍ୟ କାହିଁ ଯେ ମୁଁ ତୁମର ହୋଇପାରିବି । ଏ ଜନ୍ମରେ ତ ଆଉ ନୁହେଁ । କିନ୍ତୁ ଠାକୁରଙ୍କ ଠାରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବି, ଆର ଜନ୍ମରେ ମତେ ତୁମର ସ୍ତ୍ରୀ କରାଇବେ ।

ଏତିକି କହି ଲୁହ ପୋଛିପୋଛି ଦୀପ୍ତି ଫେରିଗଲା । ସୁମନ୍ତର ପାଦତଳୁ ମାଟି ଖସିଗଲା । ତାକୁ ଯେମିତି ଦୀପ୍ତି ବିନା ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତଟେ ନିଶ୍ୱାସ ନବା କଷ୍ଟ ହୋଇଗଲାଣି । ଦୀପ୍ତି କେବେ ବି ଏତେ ଭଲପାଇବା ନିଜ ସ୍ବାମୀଠରୁ ପାଇ ନଥିଲା । ଅନେକ ଦିନ ପରେ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଜିତ୍ ବାବୁ ଦୀପ୍ତିକୁ ଚାହିଁ ଟିକେ ହସନ୍ତି ନାହିଁ । ଦୀପ୍ତି ଜଲଦି କାମ ସାରି ରାତ୍ରୀରେ ରୁମକୁ ଗଲା ବେଳକୁ ସେ ଶୋଇଯାନ୍ତି । କେବେ ବି ତା ସହ ବସିକି ଖୁସିରେ କଥା ପଦେ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ ।
ସୁମନ୍ତ କିନ୍ତୁ ଦୀପ୍ତି ପାଇଁ ବହୁତ ଯତ୍ନବାନ, ଯେମିତି ସେ ଦୀପ୍ତିର ଖୁସି ପାଇଁ ସବୁକିଛି କରିପାରିବ । ଯେମିତି ସେ ପାଗଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଆଜି ସନ୍ଧ୍ୟା ସାତଟାରେ ସୁମନ୍ତର ଫ୍ଲାଇଟ୍ । ସେ ଦୀପ୍ତିକୁ ତା ସହ ନବାକୁ ଆସିଛି । ଆଜି ହିଁ ତାକୁ ନିଷ୍ପଭି ନବାକୁ ହେବ, ତା’ର ଭବିଷ୍ୟତ କିଏ ହେବ ? ଏତେ ସବୁ ପ୍ରଶ୍ନବାଣ ଯେମିତି ଦୀପ୍ତିର ମୁଣ୍ଡକୁ କଣ କରିଦେଉଥାଏ ।
କିଛି ଘଣ୍ଟା ପରେ ଦୀପ୍ତି ଫୋନ କରି କହିଲା – “ ମୁଁ ମୋର ଶେଷ ନିଷ୍କରି ନେଇସାରିଛି ସୁମନ୍ତ । ସିନ୍ଦୂର ଓ ପ୍ରେମ ଭିତରେ ମୁଁ ସିନ୍ଦୂରକୁ ବାଛିବି । ଯଦିଓ ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ଜୀବନରୁ ଅଧିକ ଭଲପାଏ । ଏଇ ସମାଜ ଆଗରେ ମୋ ଘରଲୋକ ମୁଣ୍ଡଟେକି ଚାଲିପାରିବେ ନାହିଁ । ମୋ ଘର ପରିବାରର ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ମୋ ଭଲପାଇବାକୁ ମୁଁ ବଳିଦାନ ଦେଇ ଦଉଛି ।” ସୁମନ୍ତର ଆଖିର ଲୁହ ବନ୍ଦ ହେଊନି କି ଦୀପ୍ତି ବି ନିଜ ଲୁହକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରୁନି ।

“ତମେ ଖୁସିରେ ରୁହ ସୁମନ୍ତ । ଏଇଟା ଆମର ଶେଷକଥା ଓ ଶେଷ ଦେଖା ଥିଲା । ମୁଁ ମରିବା ଯାଏ ତମକୁ ଭୁଲିପାରିବି ନାହିଁ । ମୋତେ ଭୂଲି ଆଜ ଜଣକୁ ନିଜର ସାଥୀ ରୂପେ ବାଛି ସଂସାର କରିବ ।”
ସୁମନ୍ତ ବି କହିଲା – “ମଲାଯାଏ ମୁଁ ତୋ ଅପେକ୍ଷାରେ ରହିଛି ଦୀପ୍ତି । ତୁ ଆଉ କା’ର ହେଇସାରିଛୁ । କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତ ହେଇନି । ମୋର ଶେଷ ନିଃଶ୍ବାସ ଥିବା ଯାଏଁ ତତେ ହିଁ ଭଲପାଇବି । ତୋର ଅପେକ୍ଷା କରିବି । ତୁ ଖୁସିରେ ରହ । ମୁଁ କେବଳ ତୋର । ବାଏ ।”😭

Loading

2 thoughts on “*ଶେଷ ନିଷ୍ପତ୍ତି–ଦୀପିକା ଦାଶ*

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *